Publicado por: MontePituco | 29/09/2016

NOVOS ACHADOS NO XACEMENTO ARQUEOLÓXICO DA LANZADA

La Voz, 25 setembro 2016

A Lanzada reescribe su historia con una excavación que ilumina la vida cotidiana hace 21 siglos

Tumbas, edificios y cerámica abren una ventana al pasado

“La aparición de estos esqueletos fue toda una sorpresa para el equipo de trabaja desentrañando los secretos de uno de los yacimientos históricos más famosos de Galicia. Demostró, según explica el director de la excavación, Rafael Rodríguez, que el cementerio antiguo, se extendía mucho más allá de lo que se pensaba -hasta ahora se creía que se limitaba al otro lado de la carretera-. Además, al estar en estratos del siglo primero después de Cristo, estos huesos pueden revelar muchos datos sobre la vida de aquellos gallegos -si es que eran gallegos y no personas venidas de otra parte del Imperio y establecidos en A Lanzada por circunstancias de la vida-. La prueba del carbono 14, que la Diputación ha encargado a un estudio de primera línea mundial, en Miami, permitirán correr parte del velo que encierra el misterio de su origen. Y los análisis antropológicos, a cargo de Olalla López, contribuirán a saber más de ellos, de cómo vivieron y, en la medida de lo posible, de cómo murieron”.

La Voz, 25 setembro 2016

Un cruce de rutas marítimas comerciales entre el Mediterráneo y la fachada atlántica peninsular

En cada una de de las excavaciones a lo largo de los últimos cien años los resultados han amplificado la importancia de esta ubicación para la Historia de Galicia

“Varios siglos antes de la era cristiana, quizás incluso ochocientos años atrás, A Lanzada estaba ya habitada. Un asentamiento costero que estaba conectado con las rutas marítimas, primero regionales y después internacionales. En A Lanzada se han encontrado materiales púnicos, restos que se ligan a la civilización surgida de las colonias fenicias del norte de África o de la costa peninsular mediterránea como Cádiz. A mayores y un tiempo después se consolida un establecimiento comercial de salazón.

No hay que olvidar que la sardina y otros productos marinos gozaron de una importante demanda en los mercados internacionales antiguos. La factoría prerromana se amplió con la llegada del Imperio, que expandió el flujo de productos marinos más allá. Se sospecha que hay una villa romana en alguna parte del yacimiento, pero aún no han aparecido indicios”.

El libro de la Historia de Galicia, por Rafael Rodríguez, director de la excavación

“Las tierras y arenas que estamos excavando, albergan restos que nos hablan de la transición entre el Bronce Final y la Edad del Hierro, ocultos estos por ese yacimiento «atípico» en el que confluyen dos tradiciones culturales, la atlántica y la mediterránea, confluencia y contacto que se materializa en una factoría de salsas prerromana, que a su vez, cuando es abandonada en el siglo I antes de Cristo, será sustituida por una ocupación romana de la que dejan testimonio sus construcciones y sus muertos, como la ya famosísima Cornelia”.

Publicado por: MontePituco | 28/09/2016

CASOS DE FEÍSMO NA BISBARRA DE PONTEVEDRA

Diario, 25 setembro 2016.

La Xunta identifica diez áreas en la comarca como ejemplo de ‘feísmo’

Además de las zonas que destacan por su valor cultural y natural en el entorno de la ciudad del Lérez, también existen lugares feos. El Catálogo da Paisaxe los ha estudiado y señalado sobre el papel.

“El campo de golf de Meis, edificaciones aisladas mal integradas en el entorno de diferentes localidades costeras como Bueu, explotaciones mineras en Ponte Caldelas o Cerponzóns, las factorías de Ence y Elnosa, el polígono paralizado de Nantes, antigios serraderos abandonados en Vilagarcía de Arousa o los estados del agua en la ribera del río Lérez son algunas de las denuncias ciudadanas que fueron preseleccionadas por el equipo de expertos”.

“El río Lérez es otro de los elementos que señalan los expertos por el mal estado de las aguas. En Marín, el puerto afea el paisaje. La invasión de especies alóctonas es otro de los problemas principales que identifica el Catálogo da Paisaxe en todo el territorio gallego. En el caso de la zona de Pontevedra, los expertos señalan la invasión de eucaliptos en algunas zonas de Cabo Udra como un ejemplo de ‘feísmo'”.

 

 

Faro, 25 setembro 2016

Daniel Rosales Rivas: “En Castiñeiras, sin la Administración, no se avanza nada”

“Se hicieron muchas reuniones para la foto, pero después, de lo dicho, nada”

“Ahora mismo la Fundación está paralizada porque legalmente no se puede constituir como entidad jurídica. Por eso estamos estudiando la posibilidad de crear otra figura legal. La fundación sería público-privada. Entraban la Xunta, la Diputación, los concellos y las cuatro comunidades de montes y, sin la involucración de todos ellos no se puede hacer nada“.

“Nosotros hablamos con representantes de las consellerías de Medio Rural y Medio Ambiente, así como con el Concello de Marín y hubo una serie de compromisos para emprender algunos temas sencillos, como los asadores, la sinaléctica o un parque infantil, pero no se ha hecho nada. Es lo que hay. Se hicieron muchas reuniones, con todo el mundo, pero a la hora de la verdad, no hay casi nada en marcha”.

“El lago tiene una fuga pero nunca está vacío. Tiene un caudal de mantenimiento y aunque se pierda agua por una fuga no lleva nunca a faltarle agua del todo. Esto está en manos de Augas de Galicia, que está haciendo un estudio, al parecer. Yo creo que sería el momento de hacerle una limpieza del fondo, de eliminación de residuos y de prepararlo para los próximos veranos. En cuanto al entorno, está como siempre, no se está mejorando en nada“. 

“Se hizo una pequeña plantación en algunas zonas pero, en cuanto al proyecto de Castiñeiras-Cotorredondo en sí, sin la involucración de la Administración, pues no se avanza nada. No se puede iniciar una plantación de especies foráneas sin un control. Lo ideal sería hacer un parque botánico cerrado, con su arboreto, y tener allí a gente trabajando. Otra parte del proyecto era la creación de tres o cuatro puestos de trabajo, pero todo eso quedó paralizado por la falta de involucración de la Administración”.

“Todos los grupos municipales de todos los concellos aprobaron en pleno apoyar este proyecto, pero volvemos a lo de antes; mucha intención pero en la práctica, nada“.

“Antes de las elecciones municipales los que gobiernan ahora en la Diputación iba a apoyar mucho el proyecto y cuando llegaron a gobernarla, pues donde dije digo, dije Diego. Después ya ni se acordaban de las reuniones que habíamos tenido quince días antes de las elecciones, de modo que ¿qué vamos a esperar?”.

Publicado por: MontePituco | 26/09/2016

CATRO ANOS MÁIS DE MAIORÍA ABSOLUTA DE NÚÑEZ FEIJÓO

DiarioDePontevedra

Resultados electorais en Marín: 25 setembro 2016

El PP sube en todas las mesas electorales de Marín

El sorpasso de En Marea con 2.334 votos hunde al PSdeG-PSOE, con 1.741 votos, hasta la tercera posición

Lunes 26 de Septiembre de 2016. Nacho Cortés Riveiro

El Partido Popular ha sido la fuerza más votada en todas las mesas electorales instaladas en el municipio marinense en los comicios autonómicos celebrados este domingo. Respecto a las anteriores elecciones, los populares suben en número de votos en todos los colegios y consiguen el apoyo de más de la mitad de los votantes de la localidad, concretamente del 50,18%, subiendo un 3,21 %.

Se trata de un resultado histórico para esta fuerza política en la localidad, donde el PP cosechó 5.965 votos, 416 votos más que en 2012 (5.549). La alcaldesa de Marín, la popular María Ramallo, se mostró “satisfecha” con los resultados. “Crecimos en todas las mesas electorales. Es un resultado muy positivo y satisfactorio, creo que es para estar contentos porque hemos obtenido el apoyo de más del 50% de los votantes, lo que demuestra que la gente se encuentra contenta con nuestra manera de hacer las cosas”, afirmó.

Por otro lado, En Marea adelantó al PSdeG-PSOE por 593 votos, situándose como segunda fuerza con 2.334 votos y un 19,63%.

La portavoz del grupo municipal de Marea Marín, Sandra Pesqueira, aseguró estar “contenta pola confianza depositada pola xente de Marín. Estámonos a consolidar como forza política e pese a que o noso obxectivo era quitarlle a maioría absoluta ao PP, aceptamos o lugar onde nos puxeron os votantes e agora toca traballar para defender os intereses dos cidadáns”.

Pesqueira lamenta que los populares se mantengan como primera fuerza política en Marín, pues destacó que “estase a ver unha imaxe diferente ao que realmente traballan polos marinenses”.

BATACAZO. Los socialistas quedaron terceros con 1.741 votos y un 18,04% de porcentaje de voto, perdiendo 390 papeletas con respecto a los comicios electorales de 2012 y 3,39% puntos porcentuales.

Luz Santiago, portavoz del grupo municipal socialista y secretaria de organización del PSdeG-PSOE Marín, se mostró “descontenta” con los resultados obtenidos en estos comicios autonómicos. “Se castiga más la división que la corrupción. Parece que dimos una imagen negativa de no estar todos con el candidato socialista y el proyecto que encabezaba y eso nos ha pasado factura“, aseguró Santiago.

En cuanto al ‘sorpasso’ de En Marea y el coste que ha tenido para el PSOE en el municipio marinense, la líder socialista afirma que “todavía está pendiente el voto inmigrante, por lo que no está todo decidido”.

Otro de los batacazos de la noche electoral fue el del Bloque Nacionalista Galego. La agrupación nacionalista de Marín lamenta los resultados obtenidos en la localidad, situándose como cuarta fuerza con 984 votos tras perder 381 apoyos de los 1.365 cosechados en los anteriores comicios autonómicos de 2012.

La portavoz del grupo municipal del BNG, Pilar Blanco, afirmó que “non se conseguiu tumbar o PP. O resultado internamente a nivel nacional non é malo. Remontamos, é o inicio de algo mellor. Estamos satisfeitos pero non de todo porque aspiramos a máis”.

La líder nacionalista apuntó que, pese a los malos resultados obtenidos por la formación política en la villa, consiguieron recuperar algunas de las mesas que habían perdido en las pasadas elecciones generales del 26 de junio.

BUEU. El BNG cae hasta la tercera posición con 412 votos menos que en 2012

El mapa electoral buenense tras los comicios celebrados el domingo lo lidera el Partido Popular, que consiguió nuevamente ser la primera fuerza política en el municipio, seguido de En Marea, el BNG y PSdeG-PSOE.

Los resultados distan bastante de los que se dieron en las elecciones municipales de 2015 y también de las elecciones generales de 2015 y 2016.

Tras el recuento de votos, el partido más votado fue el PP. Los populares obtuvieron 2.769 votos y un apoyo de los votantes de un 44,95% lo que supone 37 papeletas más que en las elecciones autonómicas de 2012. La agrupación local del PP que lidera Berta Pérez consiguió convencer a buena parte del electorado.

En cuanto al resto de formaciones, En Marea irrumpió con fuerza situándose en la segunda posición y arrebatándole esta al BNG. La coalición que reúne a Podemos, Esquerda Unida, Anova y otros partidos, obtuvo 1.300 votos, lo que se corresponde con un 21,10% de los votantes buenenses.

Este resultado le ha costado caro en número de papeletas tanto al BNG como el PSOE, que sufren un fuerte batacazo en las mesas electorales de la localidad si se compara con los últimos comicios autonómicos celebrados en 2012.

Por un lado, el Bloque Nacionalista Galego cae de segunda a tercera fuerza política en el municipio buenense tras obtener 991 votos y un apoyo de los votantes del 16,09%.

La agrupación local del BNG cae en 412 votos respecto a las elecciones autonómicas de 2012, donde cosechó 1.403 papeletas. Así, pese a que los nacionalistas bajan en número de votos consiguen mantenerse en la localidad.

LIDERAZGO. El BNG, que posee una holgada mayoría absoluta en el Gobierno municipal, obtuvo unos resultados muy diferentes a los de otras elecciones, como las anteriores generales del 26 de junio, lo que podría significar que el liderazgo del regidor municipal, Félix Juncal, pesa más que las siglas del partido y en estos comicios gran parte de los buenenses han votado enclave autonómica y no municipal.

Finalmente, el otro batacazo de la noche se lo llevó el PSdeG-PSOE que, tras el recuento de votos, consiguió 678 votos, 15 papeletas menos que en las anteriores autonómicas en las que cosechó 783 votos.

Además, teniendo en cuenta los resultados electorales de 2012, la agrupación local del PSdeG-PSOE bajó casi dos puntos porcentuales, situándose en la cuarta posición.

CANGAS. En Marea se queda a 29 votos de ser primera fuerza

El concello cangués vivió una noche histórica llena de posibles sorpassos que finalmente quedaron en nada. El Partido Popular se mantiene como primera fuerza con 4.942 votos, a pesar de su caída en 122 votos respecto a los comicios autonómicos celebrados en 2012. Tan solo 29 votos impidieron que En Marea diese el ‘sorpasso’ en el municipio, situándose esta fuerza política en segundo lugar con 4.913 votos.

Tanto PSOE como BNG sufren un duro batacazo electoral. Los socialistas pasan de 2.049 votos a 1.543, perdiendo 503 votos con respecto a 2012 y quedándose como tercera fuerza. El BNG se mantiene cuarto con 1.514 y a apenas 29 votos de adelantar al PSOE.

MOAÑA. Los populares ,primeros pese a su caída en votos con respecto a 2012

El Partido Popular se mantiene como primera fuerza en el municipio moañés con 3.868 votos en las elecciones autonómicas que se celebraron este domingo. Así, ‘los populares, pese a perder 173 votos y algo más de un punto porcentual con respecto a los comicios de 2012, se mantienen como la fuerza más votada en la localidad.En Marea se sitúa como segunda fuerza con 2.826 votos y el BNG se mantienen como tercera fuerza con 1.563 votos, a pesar de su descenso en 408 votos y cuatro puntos porcentuales respecto a las elecciones de 2012.

El PSdeG-PSOE continúa cuarto con 1.345 votos. Baja 193 votos con respecto a los últimos comicios y casi dos puntos porcentuales.

Diario, 26 setembro 2015

Publicado por: MontePituco | 25/09/2016

25-S: VOTAMOS POLA DEFENSA DO MONTE PITUCO

25 de setembro: votando en Viñas Brancas

Non votamos polos que aprobaron un plan sectorial que dende hai anos condena o Monte Pituco a ser destruído para que uns poucos poidan encher os petos a conta das obras do polígono industrial proxectado. Non votamos polos que máis hinchan o peito e máis presumen de que Marín teña un PXOM que a ASOCIACIÓN MONTE PITUCO ten denunciado para intentar frear un atentado ambiental, paisaxístico e cultural neste enclave. Non votamos polos que actúan poñendo a súa cara máis amable e o seu sorriso máis ‘profidén’ pero que levan nunha man un puñal e na outra man unha bolsa de lixo na que tirar calquera proposta que se lles presente a prol da mellora e da promoción do ‘balcón da ría’.
Non votamos polos que, coa súa xestión, e de forma consciente e directa, condenaron este Espazo Natural dos Montes do Morrazo a sucumbir baixo o asfalto e o formigón; que desprezaron a veciñanza defensora da súa conservación. Non votamos polos perdedores, polos mentireiros, polos embaucadores, polos prepotentes, polos ‘veletas’ que despois de ternos sete anos loitando contra a súa delirante proposta de dotación de chan empresarial, veñen con tímidos remendos, dicindo que onde dixen ‘digo’, digo ‘diego’. Non votamos polos que nunca se dignaron en vir poñer o pé ao Monte Pituco, que renegaron da riqueza da súa biodiversidade, dos seus vestixios prehistóricos, dos seus recursos forestais e agrogandeiros, do seu potencial económico.
Non votamos polos falsos amigos da cultura, da natureza e do patrimonio que ameazaron con desafectar o Monte Pituco da lexítima figura de protección que o ampara e que lle corresponde por dereito, no marco das Normas Subsidiarias Provinciais. Non votamos polos que insultan e ameazan cando se lles plantifican nos morros as súas contradicións, polos que manipulan a xente para quedar ben e tapar as súas vergoñas, polos que van do que non son, polos que rexeitaron apoiar a creación do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños e logo non teñen o máis mínimo pudor en visitalo. 
Votamos polo ‘balcón da ría’, para que siga sendo o pulmón verde da vila; a atalaia dende a que poder contemplar o solpor sen fumes nin ruídos. Votamos para que os seus numerosos vestixios arqueolóxicos pervivan e se promocionen como merecen. Votamos con coherencia, con liberdade e con esperanza.
Publicado por: MontePituco | 19/09/2016

DESBROZAN AS MARXES DA PISTA DO MONTE PITUCO

Desbroce das marxes da pista forestal do Pituco.

Dende hai uns días a pista forestal do Monte Pituco presenta un aspecto ‘renovado’ tralos traballos de desbroce realizados con medios mecánicos en ambas marxes do camiño. 

A diferenza doutros anos nos que se ten cometido a imprudencia de realizar esta actuación en plena vaga de calor, co terreo e coa vexetación extremadamente afectados pola seca -co que isto implica no elevado risco de incendios-, nesta ocasión estas labores cadraron con temperaturas moderadas e tendo pasado uns días dende que caeron precipitacións que contribuíron en parte a refrescar un pouco o ambiente neste verán que pasará aos rexistros históricos por ser dos máis cálidos dos últimos anos.

Desbroce das marxes da pista forestal do Pituco.

O que seguramente lle pagaría moito a pena á directiva da Comunidade de Montes de San Xulián sería ter supervisado ao pé do terreo o desenvolvemento das manobras de desbroce para comprobar que se realizaban con plenas garantías. 

Independentemente de que tal vez con maquinaria tan pesada non é doado traballar con demasiada precisión, cabe salientar a cantidade de árbores que resultaron con ‘feridas’ no seu tronco a consecuencia das coitelas do brazo articulado co que se esgaza, corta e tritura a materia vexetal rozada. 

En todo caso, o máis destacable no resultado destas labores de desbroce é -ao noso modesto modo de ver- a cantidade de materia vexetal -pólas e troncos de árbores, restos de xestas e mesmo pedras tronzadas dos taludes- que quedaron tirados no rego lateral esquerdo, en dirección ascendente. Por esta canle de terra é por onde discorren maiormente as augas pluviais, de aí a importancia de que estea o máis limpa posible para que poida evacuar a auga que baixa con forza pola incidencia da pendente natural do monte.

Se estes regos se atascan con materia vexetal ou pedras, o que sucederá é que a auga rebordará da canle e acabará formando un torrente polo medio e medio da pista, erosionando o firme e deixando o vial impracticable. Quedaría así ao descuberto a rocha nai que hai no subsolo, máis todos os residuos -restos de obra, anacos de asfalto que foron depositaron os desaprensivos en sucesivos recheos, residuos de orixe variopinta e mesmo a mangueira que conduce a auga dende o manancial ata o depósito que abastece a veciñanza da Laxe, que ata hai ben pouco estaba á vista-.

Desbroce das marxes da pista forestal do Pituco.

Desbroce das marxes da pista forestal do Pituco.

Desbroce das marxes da pista forestal do Pituco.

Desbroce das marxes da pista forestal do Pituco.

Quen poida achegarse polo Monte Pituco apreciará que, en efecto, a pista ampliou notablemente a súa superficie porque os operarios das máquinas foron mesmo xenerosos no seu quefacer, e extenderon o brazo articulado ata espazos onde as desbrozadoras non se tiñan adentrado en anteriores operativos, máis superficiais.

Iso non quita que, quen se considere perfeccionista e detallista, bote en falta un “repaso” con medios humanos e unhas poucas ferramentas para ‘raspillar o máis gordo’ que quedou atrás, retirar os restos vexetais do rego principal e amorealos para ser desmenuzados.

Desbroce das marxes da pista forestal do Pituco.

Desbroce das marxes da pista forestal do Pituco.

…Sobre todo, porque se trata dunha medida perfectamente asequible, que non cómpre extender a todo o trazado da pista, senón tan só a treitos puntuais onde había máis concentración de xestas e de especies invasoras, como pequenas acacias. Quitando eses puntos máis sensibles, o estado da pista en xeral xa era relativamente aceptable. 

Ogallá se puidera completar esta actuación con ese “repaso” preventivo, antes de que cheguen as chuvias intensas e continuadas do outono e do inverno, e que a pista do Pituco estea a punto para superar as inclemencias do tempo que nos agardan para os vindeiros meses. 

Desbroce das marxes da pista forestal do Pituco.

Desbroce das marxes da pista forestal do Pituco.

 

Publicado por: MontePituco | 18/09/2016

OASIS DE CARRASCOS NESTE PRE-OUTONO

Carrascos no Monte Pituco.

Unha vez máis, defendendo e reivindicando a matogueira; un habitat sensible, necesario, importante para a conservación da biodiversidade, característico da nosa terra.

Este oasis de carrascos está preto da pista forestal do Monte Pituco, en terreo afectado polo polígono industrial que teñen proxectado o Concello de Marín e a Xunta de Galicia.

Aquí poderiamos pasar horas -horas!- procurando mantis, admirando a variedade de saltóns, sorteando arácnidos… Poderiamos parvear co espectáculo da ‘calluna vulgaris’ en flor, ir de mata en mata de ‘erica ciliaris’, apreciar o contrapunto amarelo do toxo ou tolear coa complexa identificación da diversidade de gramíneas…

Flora e fauna autóctona do Monte Pituco nunha ‘reserva’ que cómpre loitar por ir agrandando, gañando terreo ás especies invasoras. Non é tarde, cómpre tomar primeiro conciencia da importancia desta causa para logo ir dando pasos a prol da progresiva erradicación do eucalipto, ou da acacia, e a favor da reforestación con especies frondosas que lle proporcionen valor engadido ao monte, que reteñan a humidade da terra e do ambiente para termos un monte máis resistente ao terrible risco dos incendios.

Carrascos no Monte Pituco.

Carrascos no Monte Pituco.

Calluna vulgaris

Carrascos no Monte Pituco.

Carrascos no Monte Pituco.

Erica ciliarisCuscuta epithymum

Carrascos no Monte Pituco.

Carrascos no Monte Pituco.

 

Publicado por: MontePituco | 17/09/2016

PROBAS DEPORTIVAS SINALIZADAS CON PINTURA

Proba deportiva sinalizada con pintura.

Señores que organizan probas BTT, rutas ciclistas, de atletismo e demais competicións deportivas que se desenvolven no ámbito da natureza:

A que vostedes non fan pintadas nas paredes da súa casa? A que non fan garabatos nas baldosas da cociña?

Daquela, por que veñen encher de pintura as árbores, as pedras do monte e calquera elemento que lles veña en gana para marcar flechas e outras indicacións coas que sinalizar o itinerario das actividades que organizan?

Non importa que sexa un eucalipto -por moi denostada que estea esta especie invasora- o damnificado pola ráfaga de pintura en spray. Se chega a haber un carballo ou un castiñeiro probablemente tampouco se libraría de lucir ese indesexable decorado.

Non importa que sexa un simple penedo cheo de brións, liques, terra e follas secas. Porque hai outros penedos non tan ‘simples’ no seu incalculable valor histórico ou etnográfico -ata o extremo de estar protexidos por lei- que tamén se atopan á altura dos pés e que -por descoñecemento, insensibilidade ou mala uva- tamén poden acabar agredidos de forma severa.

Sexan elegantes e responsables. Sexan respectuosos co medio natural que os acolle. Moléstense en facer uns carteliños de madeira ou de cartón nos que poderán marcar as indicacións do traxecto que teñan que seguir os participantes nos roteiros. Logo poderán retirar eses materiais e volvelos utilizar noutras ocasións.

Fagan o favor de non facernos dano na vista con estes borranchos innecesarios, bastos e horribles.

Proba deportiva sinalizada con pintura.

En abril de 2014 denunciabamos un caso similar, preto do conxunto rupestre do Pornedo:

Proba BTT entre petroglifos catalogados

Publicado por: MontePituco | 16/09/2016

CHARLA SOBRE VESPA VELUTINA EN SALCEDO

Antes de comezar a charla, a organización convoca os asistentes á conferencia a achegarse ás 17:30h ata a capela de San Brais para ver un niño de vespa velutina.

Vaipolorío: charla sobre vespa velutina

Vespa Velutina no Caeiro, San Xulián de Marín

Publicado por: MontePituco | 14/09/2016

PLENO DE SETEMBRO

Pleno de setembro 2016

Os plenos non é como empezan, senón como rematan. E para mostra, esta sesión de setembro, despachada nun par de horas.

Trala aprobación do borrador da acta do pleno do mes pasado, tocaba debatir sobre a aprobación da Conta Xeral do Orzamento de 2015, que saíu adiante cos votos a favor do PP, fronte á abstención da Marea e do Bloque, e os votos en contra do Psoe.

Dunha banda, o concelleiro da Marea Xosé Manuel Dopazo criticou que o Concello careza do certificado dixital do que xa teñen que dispoñer empresas e entidades para facer trámites con Facenda. A maiores, o Bloque reprocháballe ao grupo de Goberno a ausencia de equipamentos como o centro cultural ou a nave de deportes náuticos mentres que “o que se fai no Concello non é con recursos propios, senón a base de subvencións”. 

Replicoulles o edil de Facenda, Manuel Santos, que se reducira a débeda do Concello e que o orzamento municipal se executara “case ao 100%”, como proba de “boa xestión e boa saúde económica” desta Administración local.

Aprobouse por unanimidade o terceiro punto sobre a proposta de Santos Costa -agora na faceta de concelleiro de Urbanismo- para aprobar o expediente de deslinde dos bens de dominio público marítimo/terrestre, no treito de costa de 10,4 quilómetros pertencentes ao Concello de Marín, agás o treito que ocupa a Escola Naval Militar. 

A única observación foi da nacionalista Pilar Blanco para advertir que o asunto dos núcleos do litoral non está de todo zanxado, polo que lle reclamou axilidade ao Concello cando chegue o momento de abordar os trámites necesarios. 

O seguinte punto trataba sobre a aprobación definitiva do proxecto “Mellora da estación de bombeo do Lameira” incluído no convenio coa Xunta en materia de infraestruturas hidráulicas. Aprobouse cos votos a favor do PP, Bng e Psoe, fronte á abstención da Marea. 

A socialista Luz Santiago pediu “celeridad” nunha tramitación que xa se remontaba ao ano 2010. Pilar Blanco advertiu que “a este ritmo” habería que facer unha addenda ao proxecto e criticou que no Concello “non se respira demasiada ansiedade” porque esta actuación avance. A diferenza da concelleira do Bloque, o edil da Marea Aarón Franco cuestionou que este proxecto fose redundar no saneamento da ría. 

Rematou o debate a concelleira de Medio Ambiente, Marian Sanmartín, que calificou de “paso importante” o que suporía esta obra para o saneamento da ría. E sobre a retirada do colector que atravesa polo medio o cauce do Lameira demandada polo Bng, a concelleira popular asegurou: “Que máis quixeramos nós que quitalo”. Sen embargo, atribuíulle aos técnicos a decisión de priorizar a orde na execución das obras previstas no plan de saneamento da ría. 

Por último, tratouse unha moción do concelleiro do Psoe Juan Muradas sobre o incumprimento dos horarios por parte da empresa que presta o servizo de autobús interurbano: Muradas sinalou que existen “quejas” dos usuarios da ruta Marín-Pontevedra e Marín-Montecelo, sobre todo na fin de semana, e pediulle ao Goberno local que lle encomendase á Policía local a vixiancia da frecuencia das viaxes, personalizando esa misión nun “destacado miembro de la Policía local para que lo haga en sus paseos matinales”. 

O concelleiro de Tráfico, Estévez Salazar, negou que no Concello se recolleran queixas dos usuarios e acusou a Muradas de basear a súa moción nunha experiencia persoal comentada nunha comisión informativa.

O edil do Bloque ratificou as queixas de Muradas baseándose en que o servizo é “cada vez máis deficiente e o billete máis caro”. Sandra Pesqueira, da Marea, amosou a súa estrañeza porque o edil de Tráfico “non escoitara as queixas, porque as hai” e abundou nas “deficiencias” que presenta o servizo, mesmo no que respecta ás conexións das parroquias do rural, a falta de claridade dos propios horarios e outros inconvintes que fan que a cidadanía “opte polo uso do automóbil”, co que conleva na maior taxa de accidentes, no incremento da contaminación, nas dificultades circulatorias no ámbito urbano, entre outras consecuencias derivadas deste modelo insustentable. Ademais, instou as concellerías de Tráfico e de Medio Ambiente a coordinarse entre si, e ao Goberno local a poñer en coñecemento da Xunta esta problemática.

Pero foi máis aló ao tratar de ampliar a moción do Psoe con outras propostas: o aumento das frecuencias do bus na fin de semana, a recuperación do Noitebús, a normalización das rutas para as parroquias e a mellora do servizo Marín-Cangas, a implantación de bonificacións para xubilados, estudantes, parados e persoas en risco de exclusión, ou a mellora do servizo de atención ao cliente. 

Finalmente, como Muradas non quixo incorporar as súas achegas a esta moción, a concelleira da Marea anunciou que presentaría unha moción propia e con esta amplitude temática no próximo pleno.

E chegou por fin o momento da polémica cando os tres grupos da oposición propuxeron unha moción urxente sobre a situación na que se atopan os traballadores de Urbaser a propósito do proceso de elaboración do novo prego de condicións para o servizo de recollida do lixo. No pleno atopábase unha delegación de traballadores que portaban unha pancarta de CCOO co lema “Polo mantemento dos postos de traballo da recollida do lixo. PP-Alcaldesa de Marín: Solución!”.

Os acordos que ía propoñer a moción consistían en que “os custos de explotación da man de obra” recollidos nos pregos de contratación do servizo de recollida, transporte e tratamento dos residuos sólidos urbanos de Marín non fosen “inferiores ao custo dos salarios anuais da totalidade da plantilla actual” e tiveran en conta un incremento salarial aproximado do 20% nos próximos anos; que unha vez que os pregos incluíran a normativa de subrogar o cadro de persoal se incorporase a “obrigatoriedade de manter o volume da mesma durante a totalidade da vixencia da concesión”; que fose obrigatorio manter “no termo municipal de Marín” as instalacións fixas e o centro de traballo; e as características espefícas da plantilla en canto a modalidade de contrato, xornada anual, horas semanais, xornadas semanais, categoría profesional e antigüidade.

A petición da oposición, María Ramallo ía acceder a que intervise un representante sindical; un extremo ao que a oposición se negou porque primeiro querían que se votase a urxencia da moción. Pilar Blanco reprochoulle á alcaldesa que se o voceiro dos traballadores interviña non era pola xenerosidade do PP senón pola aprobación dun regulamento de participación cidadá impulsado polo antigo grupo municipal de Marinenses Independentes, e que fora votado por todos os grupos da actual Corporación: “Quen ten a lingua aguda ten a costela dura”, unha frase que ultimamente Pilar Blanco non saca da boca… [‘Quen se pica, allos come’, cabería responderlle].

E a partir de aí foi cando se enredou o pleno; algo previsible por parte duns e doutros partidos, que formulan cadansúas estratexias. E a estratexia da oposición -lexítima, por outra parte- era deixar quedar mal o grupo de Goberno. Se non, non se explica que a oposición se negase a deixar intervir o representante sindical antes de votar a urxencia da moción, tal e como propoñía María Ramallo, ata o extremo de que o voceiro dos traballadores xa estaba a piques de sentar no asento da mesa presidencial para que a súa intervención quedase gravada, cando a postura da oposición insistindo en votar primeiro, fixo que acabase volvendo ao seu sitio entre o público. 

María Ramallo opinou que non estaban en condicións de votar a urxencia da moción porque a moción en cuestión precisaba un informe técnico e xurídico que garantira a viabilidade dos puntos que propoñía. Para a alcaldesa era “descabellado” votar algo para “quedar ben” pero que logo non se puidera cumprir e puidera acarrear problemas noutros pregos de contratación pola “inconcreción” dos puntos desa moción. Así as cousas, María Ramallo propoñía que a moción quedase aparcada ata o vindeiro pleno á espera de coñecer os informes, mesmo tratando previamente a problemática nunha comisión informativa, e tendo en conta que se estaba acudindo aos mecanismos de mediación diante do preaviso de folga anunciado polos traballadores para días vindeiros. 

Nese momento, Aarón Franco pediu un receso de cinco minutos para que os grupos políticos da oposición puideran falar cos traballadores. O sorprendente foi que entre o público, ademais dos traballadores, ergueuse coma unha bala o EX-concelleiro do Bloque Xosé María Vilaboa que, a estas alturas, xa NON ten responsabilidades municipais nin tampouco se lle coñece dedicación ou afección pola recollida de lixo (ou si, dependendo do tipo de lixo), e incorporouse a esa reunión improvisada, ante a cara de estrañeza da alcaldesa. Anchas son as portas do Concello. Agudas e duras as linguas e as costelas, que diría esta xente do Bng.

E á volta desa pausa, os grupos da oposición dixeron que si, que intervira o representante dos traballadores, ao que María Ramallo respondeu cuestionando esa petición, se cinco minutos antes pediran xustamente o contrario. Dese xeito, o que se fixo foi votar a urxencia da moción que, como era de esperar pola maioría absoluta do PP, quedou rexeitada, e o voceiro sindical levou un palmo de narices. 

Loxicamente, o representante dos traballadores queixouse da lentitude do Goberno local diante dun conflicto que xa se manifestara meses atrás, e con propostas que foran presentadas por Rexistro o pasado mes de agosto. “Abócannos a unha folga, a un conflicto, e son vostedes responsables”, avisou este voceiro sindical.

Ao rematar este asunto dun xeito tan abrupto, por non dicir ridículo, algúns dos concelleiros comezaron a erguerse -caso de Pilar Blanco- en ademán de abandonar o pleno. Como a sesión continuaba, Muradas improvisou sobre a marcha outra pseudo-moción das súas instando a alcaldesa a explicar por que tiña intencións escuras presuntamente tendentes a perxudicar os traballadores e beneficiar a empresa, unha cuestión que a alcaldesa non admitiu, instando o edil socialista a actuar con seriedade. E diante da ausencia de rogos e preguntas, nun clima de ‘rompan filas’ por parte da oposición, María Ramallo ordeou levantar a sesión.

Publicado por: MontePituco | 08/09/2016

CASTRO CONSOLIDADO vs. CASTROS PARALIZADOS

En Salcedo trabállase na consolidación das estruturas do castro das Croas, que en 2014 veu ampliada a súa área de excavación.

Visita ao castro das Croas, en Salcedo.

Mentres, o proxecto da Deputación de Pontevedra paraliza actuacións de musealización, limpeza e sinalicación en 18 castros da provincia -entre eles o da Subidá, en Marín- alegando que o Goberno Central négase a cumprir a súa parte do convenio por atoparse “en funcións”.

Ladeira do Castro da Subidá

 

Publicado por: MontePituco | 07/09/2016

XORNADAS SOBRE INCENDIOS EN PONTEVEDRA

"Os incendios forestais e a xestión do territorio" (Anova Terra)

Publicado por: MontePituco | 06/09/2016

FIASCO DO ‘SALDO’ DE SOLO INDUSTRIAL PROMOVIDO POR XESTUR

La Voz, 5 setembro 2016

El saldo de polígonos de la Xunta solo logra vender el 30% del suelo ofertado

Xestur despachó medio millón de metros repartidos en 268 parcelas rebajadas al 50 %

Xestur, la empresa de la Xunta, sacó a concurso dos millones de metros cuadrados bonificados. Pues bien, según datos actualizados a 1 de septiembre del 2016, la superficie adjudicada en compraventa es de 598.702 metros cuadrados; es decir, un 30 % del suelo ofertado. En suma, la medida de la Xunta consiguió que se ocuparan 268 parcelas, a un precio total de 25,4 millones de euros, tras un descuento que suma 20,3 millones, lo que eleva la bonificación media a casi el 50 % del precio de partida.

Llama la atención que Pontevedra, que es la zona en donde tradicionalmente el empresariado se ha mostrado más exigente en la demanda de suelo sea la que menos superficie ha ocupado, concretamente 19.101 metros. Y es que, aunque los empresarios aplauden la iniciativa y consideran que es un buen paso, sus reflexiones invitan a considerar que para que Galicia tenga un suelo realmente competitivo todavía queda mucho trabajo por hacer.

El factor decisivo es el precio, pero hay más elementos que juegan a favor de la localización lusa, como las buenas conexiones logísticas (puertos y aeropuerto), el coste de la mano de obra, la paz social o incentivos fiscales

Publicado por: MontePituco | 05/09/2016

A VARIANTE DE MARÍN, NA ‘LISTA NEGRA’ DE TRÁFICO

Faro de Vigo

Variante de Marín

La DGT incluye a la variante de Marín en su nueva lista de carreteras convencionales más peligrosas

En la relación figuran dos zonas más en la provincia, uno de ellos el tramo sin desdoblar de la vía de O Salnés entre Portonovo y A Lanzada – El otro es el corredor de O Morrazo -Se intensifican los controles de velocidad

Carlos García, Pontevedra 05.09.2016

La Dirección General de Tráfico (DGT) incluye a tres tramos de la provincia entre los 300 puntos de viales convencionales (es decir, carreteras de un carril por cada sentido) más peligrosos de la red estatal y que están siendo ya sometidos a especial vigilancia, como ocurrió en reciente campaña de control de velocidad que se desarrolló en la última semana del mes de agosto. Dos de ellos son la variante de Marín entre Lourizán y Ardán, y el tramo sin desdoblar de la antigua vía rápida de O Salnés entre Portonovo y A Lanzada. El tercero está en el corredor de O Morrazo. Las tres son de titularidad autonómica.

Se trata de los tramos calificados como INVIVE por la DGT, que es el acrónimo de: Intensificación de la Vigilancia de la Velocidad, un listado que se renueva periódicamente y que incorpora estos viales. Así se identifican los 300 tramos “más peligrosos de la red de carreteras convencionales” del ámbito de competencias de la DGT, donde se han medido mayores efectos combinados de excesos de velocidad (que en algunos casos superan los 30 km/h) accidentalidad y mortalidad en el quinquenio 2010-2014, según indica la propia DGT.

En la provincia de Pontevedra aparecen identificados únicamente tres tramos INVIVE en este listado: la variante de Marín desde Lourizán a Ardán en un tramo de 8 kilómetros, entre el kilómetro 2 y el 11; la vía rápida de O Salnés en el tramo sin desdoblar entre Sanxenxo y A Lanzada en sus seis kilómetros de longitud y el corredor de O Morrazo entre la PO-551 en Rande y Cangas.

Tráfico señala que en estas tres carreteras la vigilancia se intensificará no solo en esta campaña puntual sino con más medios que pueden ser tanto policiales como automáticos. A estos tres tramos de Pontevedra se une otro en A Coruña, otro en Ourense y nueve en Lugo, la provincia gallega con más de estos viales peligrosos en carreteras convencionales. Según explica Tráfico en un comunicado, en estos viales se instalará un cartel informativo en el que alertará del control de radar y la longitud del tramo que se somete a especial vigilancia.

La inclusión de estos tres viales en el listado de “viales más peligrosos” se debe a su elevada siniestralidad, un fenómeno especialmente grave en los últimos meses en la variante de Marín, lo que llevó a la Xunta, titular de la vía, a renovar parcialmente el pavimento en uno de los tramos más conflictivos. A raíz de aquellos accidentes surgieron voces a favor del desdoblamiento de la variante, pese a que su tráfico no es muy elevado, una demanda que es ya recurrente en el caso de la vía de O Salnés entre Portonovo y A Lanzada, que registra una intensa circulación especialmente en verano. Curiosamente, la otra carretera incluida por la DGT en el listado INVIVE, el corredor de O Morrazo, sí es objeto en la actualidad de obras de desdoblamiento en uno de sus tramos

850 denuncias en una semana

Por otra parte, los radares de Tráfico captaron en la última semana de agosto a un total de 850 conductores infringiendo los límites de velocidad en las carreteras de la provincia de Pontevedra. Es el balance de la última campaña especial de control de velocidad llevada a cabo por la DGT entre el 22 y el 28 de agosto en el que se sometieron a control más de 35.696 vehículos, según los datos facilitados por la Jefatura Provincial. De ellos, un 2,3% incumplían los límites de velocidad fijados para el tramo en el que circulaban.

Esto supone un porcentaje similar al de la pasada campaña realizada en mayo en donde se detectaron 667 conductores irrespetuosos con los límites de velocidad de un total de 27.600 vehículos sometidos a vigilancia. Si bien es cierto que aquella campaña de mayo no solo perseguía los excesos de velocidad, sino que perseguía todo tipo de infracciones.

Directivos da Comunidade de Montes de San Xulián, no miradoiro do Pornedo.

[Visita de directivos da Comunidade de San Xulián ao miradoiro do Pornedo en vésperas da inauguración do Espazo Sete Camiños, xullo de 2015]

Cantos roteiros ten organizado a Asociación Monte Pituco pola súa conta ou en colaboración con algunha outra entidade? Polos arredores do Monte Pituco, polo Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños, polo monte veciñal da parroquia… Xa van uns cantos dende finais de 2009, cando botou a andar esta aventura de David vs. Goliat. Cantos contaron coa participación dalgún representante da directiva da Comunidade de Montes de San Xulián? Cero. Ningunha das directivas que pasaron pola Comunidade de Montes nestes sete anos apoiou ou se dignou en asistir a ningunha desas andainas nas que se daban a coñecer petroglifos, mámoas, lendas, especies de fauna e flora, paisaxe…

As únicas actividades das que hai constancia que participase a actual directiva teñen que ver coa inauguración do Espazo Natural e Arqueolóxico o 7 de xuño de 2015 e cunha andaina o 5 de xullo do mesmo ano polo Lago de Castiñeiras, organizada pola Fundación homónima. 

…E cantísimo patrimonio natural e histórico ten a parroquia de San Xulián no seu monte! Como para organizar varias rutas de sendeirismo que as percorrese polo menos unha vez ao ano: o ‘balcón da ría’ no Pornedo, Castelo do Barbudo e Pedrouzos, os conxuntos rupestres de Champás e da Carrasca, o rego do Lameira, o castro da Subidá…

Por iso, no documento de propostas de actuación que se lle entregou hai dous meses á directiva da Comunidade de Montes de San Xulián -agardando estamos a oportunidade de poderlle expoñer verbalmente esas suxestións nunha xuntanza ao longo deste mes de setembro- figura animar encarecidamente os representantes dos comuneiros a asistir, participar e involucrarse nas actividades de tipo divulgativo e formativo que teñan que ver co monte da parroquia: non só andainas, senón tamén charlas sobre patrimonio natural e cultural, organización de experiencias relacionadas coa dimensión multifuncional do monte veciñal, acudir a xornadas e accións formativas sobre este ámbito nas que -por experiencia propia- se aprende moito e se coñece o xeito no que funcionan outras comunidades de montes con modelos de xestión eficades e contrastados…

Non é nada malo. Sobran prexuízos e faltan ganas. Paga a pena un esforzo entre todas as persoas que conforman a directiva para írense turnando nesa faceta das ‘relacións públicas’, que vai máis aló das aparencias, das fotos e dos titulares na prensa.

Unha maior implicación da Comunidade nas iniciativas a prol da defensa do monte veciñal non só redundaría na boa imaxe da entidade, ‘tocada’ nos últimos anos polos -cando menos- extraños ‘criterios’ que marcaron o mandato de anteriores directivas. Reforzaría ademais a percepción que ten a veciñanza do compromiso por parte dos responsables da Comunidade coa mellora do monte comunal. A actitude dos directivos sería un referente e un exemplo de conducta para os habitantes da parroquia, nun momento no que é fundamental concienciar e sensibilizar a poboación no respecto ao medio natural, en inculcarlles interese e aprecio polo coñecemento e pola protección do monte de todos e todas. 

Entre os directivos comuneiros polos que temos admiración, polo exemplo de entrega e de interese que representan, sempre citamos o presidente da Comunidade de Montes de Salcedo, Fernando Pintos. Calquera persoa que  percorra o Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños, ou o Roteiro das Mouras en Salcedo, ou a contorna do río e dos muíños do Batán, ten moitas posibilidades de atopar a Pintos camiñando polos camiños, pau en ristre, observando, supervisando a evolución das plantacións arbóreas, comprobando o bo estado dos regos ou das pontes… É o primeiro en dar a benvida cunhas palabras a todos cantos visitantes se achegan ata o monte de Salcedo nas andainas que organiza a propia Comunidade de Montes, a Asociación de Veciños de Salcedo ou o Concello de Pontevedra… E entre os directivos das Comunidades de montes de Pontevedra e da súa bisbarra, Pintos conta cun prestixio, unha solvencia e un criterio forxado a base de traballo serio, coherencia e xenerosidade.

Abofé, un espello no que mirarse.

Folletos do Espazo Sete Camiños

Comezamos o mes de setembro coa expectativa de que a directiva da Comunidade de Montes de San Xulián atenda a petición da Asociación MONTE PITUCO para manter unha xuntanza na que poder detallar polo miúdo a ducia de propostas que se lle trasladaron por escrito a mediados do pasado mes de xullo.

Entre as medidas que se lle trasladaron á Comunidade de Montes figuraba instar o Concello de Marín a incluír folletos divulgativos do Espazo Natural e Arqueolóxico dos Sete Camiños na oferta informativa da caseta turística situada a carón da Escola Naval Militar. Así como o ano pasado o expositor estaba practicamente desabastecido, este verán puidemos comprobar que a punto de información aos visitantes dispón dun puñado de trípticos e de cadernos explicativos da ruta.

Ao parecer, sen embargo, é na Comunidade de Montes de San Xulián onde se esgotou este material gráfico, de modo que a directiva tería iniciado conversas co Concello de Marín para que o Goberno local colabore na impresión dunha nova tirada de folletos. Que nos conste, o único colectivo -polo menos desta parroquia- que ten demandado en varias ocasións lotes de trípticos e cadernos é a Asociación MONTE PITUCO, con motivo das andainas organizadas en colaboración con colectivos, como a Asociación de Propietarios de Monte Privado do Morrazo, o colectivo xuvenil Jóvenes Pioneros e a Plataforma en Defensa dos Montes do Morrazo

…Nin sequera con motivo do primeiro aniversario da inauguración do Espazo Sete Camiños as tres comunidades de montes de San Xulián, Salcedo e Lourizán se puxeron de acordo para repetir a experiencia e convocar a cidadanía dos concellos de Marín, Pontevedra e dos arredores a conmemorar xuntas a posta en marcha desta iniciativa tan longamente ansiada polos integrantes da comisión técnica que hai anos comezamos a traballar a prol da súa creación.

Igualmente, no documento presentado á directiva dos comuneiros de San Xulián se suxería que o material informativo de Sete Camiños estivese tamén a disposición do público que visita o Centro de Interpretación dos Petroglifos de Mogor, onde periodicamente se fan visitas diurnas e nocturnas. Entendemos que a difusión do patrimonio arqueolóxico do Concello de Marín non debe cinguirse unicamente aos gravados de Mogor, senón facela extensible ao resto do patrimonio arqueolóxico da vila e, particularmente, a San Xulián, a parroquia con maior densidade de xacementos rupestres do municipio.

Outro organismo que podería contribuír a amplificar o eco do Espazo Sete Camiños é a Mancomunidade Terras de Pontevedra, á que pertence o Concello de Marín, e que ten entre os seus obxectivos a promoción do patrimonio arqueolóxico. Obviamente o Goberno local tería que ser o primeiro en “crer” no Espazo Sete Camiños, apoialo dun xeito moito máis comprometido do que ten feito ata agora -en todo un ano non organizou máis que un roteiro guiado pola zona, que a piques estivo de quedar aparcado ou descartado- e valorar accións de mellora, reposición de sinalización e liñas de axudas ás que se poida acoller para dalo a coñecer a nivel provincial e autonómico.

Pero por forza hai que comezar a intensificar a súa promoción entre a propia veciñanza marinense, que maioritariamente non ten nin idea de que nesta área que abranguen os montes de San Xulián, Salcedo e Lourizán se atopa unha das principais concentracións de arte rupestre de toda a contorna, á que se suman mámoas, patrimonio inmaterial e unha rica biodiversidade.

Por iso cómpre instalar sinais indicadores de dirección nalgún punto determinado do casco urbán de Marín que indiquen a habitantes e visitantes foráneos como se chega á entrada do Espazo Sete Camiños que se atopa no acceso á pista forestal do Monte Pituco. Dous deses puntos poderían ser o cruce da Avenida de Ourense coa rúa República Arxentina para os que veñan dende Pontevedra; e outro na intersección das rúas Jaime Janer e Concepción Arenal para quen chegue ata o centro dende Seixo e Bueu.

 

Publicado por: MontePituco | 31/08/2016

COMUNEIROS DE PONTEVEDRA PIDEN OUTRA POLÍTICA FORESTAL

La Voz, 28 agosto 2016

Los comuneros buscan el apoyo de toda Galicia para forzar otra política forestal

Pontevedra exige que se priorice la prevención para frenar la oleada de incendios

La falta de consulta con los comuneros, dueños de gran parte del monte de la provincia, es lo que está causando situaciones «surrealistas», como las llamó Pérez. Un ejemplo: la Xunta convoca todos los años ayudas para que las comunidades puedan limpiar sus montes de maleza. La convocatoria suele hacerse en junio y se resuelve en septiembre. Es decir, la limpieza del monte se hará este año otra vez, siguiendo esta línea de subvenciones, cuando ya pasó la época de máximo riesgo de fuegos. Es un sinsentido «absurdo». «Non se entende que a finais de agosto aínda non estean adxudicadas».

Desde el punto de vista de los afectados, la mayoría del monte comunal pontevedrés está bien cuidado, con planes de gestión aprobados y en vigor y con notables mejoras en la calidad ambiental del entorno. El problema, en algunos casos, procede de fuera, como pasó con el incendio de O Salgueiral, que se inició en Cotobade y acabó en Bora. También es necesario que se tomen medidas más concretas desde la Administración -Xunta y Estado- para perseguir a los incendiarios y modificar políticas forestales que favorecen la proliferación del monocultivo del eucalipto.

Recuerdan, desde la directiva de los comuneros pontevedreses, que la experiencia de estos años demuestra que los esfuerzos de la Xunta en el momento de extinguir los fuegos «fracasa sempre», entre otras cosas, porque no se les escucha a ellos. Por esta razón, están dispuestos a reclamar indemnizaciones si no hay un cambio de actitud en las Administraciones.

 

Publicado por: MontePituco | 30/08/2016

ANTONIO COSTA E A TEORÍA DA SERPE NOS PETROGLIFOS DE MOGOR

Faro, 28 agosto 2016

Petroglifo de Mogor: ¿laberinto o mito de la serpiente?

El investigador Antonio Costa aporta nuevas pistas sobre la interpretación de la Pedra da Moura Encantada

“En el centro lo que hay no es una cruz sino una oquedad y lo que representa la piedra es una serpiente claramente”, indica Antonio Costa. Éste critica que con esa manipulación “se desvirtuó mucho” la obra, ya que se entiende que el dibujo representa las hipotéticas “paredes” del laberinto, “y una persona iría caminando entre esos muros, pero en este caso no, los trazos limitan el volumen del cuerpo de una serpiente”.

Así, considera que el petroglifo se relaciona en realidad con el mito de la “moura encantada”, que se repite en varios puntos el occidente europeo, entre ellos Galicia. “Son lugares vinculados a la existencia de una moura, que no es una mora ni mucho menos sino un personaje mitológico que se transforma en serpiente que hay que desencantar con diferentes rituales, como llevándole ofrendas o sacando una flor que tiene en la boca y que habría que ser muy atrevido para intentarlo, entre otros”.

 


 

Antonio Costa inaugurou o seu blog, Cova de Paralaia, coa primeira entrega dun artigo de investigación sobre a coñecida como Pedra do Labirinto, no conxunto rupestre de Mogor, que en realidade fora ‘bautizada’ como Pedra da Moura Encantada cando se descubriron os gravados, hai máis dun século.

Antonio Costa, en Pinal de Caeiro

[Antonio Costa, no petroglifo de Pinal de Caeiro ‘O ciclista’]

 

 

Publicado por: MontePituco | 29/08/2016

NO BOSQUE DE SEQUOIAS DO MONTE CASTROVE, EN POIO

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Pasaron 24 anos dende a plantación de medio milleiro de sequoias vermellas de California (Sequoia sempervirens) no monte Castrove, en Poio, nunha zona pertencente á Comunidade de Montes de San Xoán. Varios sinais indicadores guían -en dirección ao lugar da Escusa- os visitantes que se acheguen a este espazo natural, con amplas vistas da ría.

Un grupo de mozos estadounidenses desprazáronse en 1992 ata Poio para estudar as dúas hectáreas de terreo no que os técnicos acabaron plantando as árbores, das que prosperaron uns 450 exemplares. Unha resolución do Congreso de Estados Unidos asinada polo daquela presidente George Bush (pai) da fe do propósito desta iniciativa: “Un agasallo á xente de España” con motivo do quinto centenario da viaxe de Cristóbal Colón.

Foto: Faro de Vigo

Símbolo “da esperanza dun futuro de crecente amizade” entre os habitantes das dúas beiras do Atlántico, estas sequoias do Monte Castrove aínda son bastante novas, tendo en conta que se trata dunha especie que pode acadar os 115 metros de altura e superar os 2.000 anos de vida

Hai artigos que se refiren ao “bosque de Colón” como a meirande plantación de sequoias a nivel europeo. Sen embargo, no Monte Cabezón, no municipio cántabro de Cabezón de la Sal, existe dende 1940 outro bosque de 2 hectáreas con máis de 800 sequoias, que está catalogado como “Monumento Natural”.

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

O bosque de sequoias no concello de Poio é un espazo tranquilo e agradable, relativamente ben conservado, malia algúns ataques vandálicos puntuais: falta a placa instalada no penedo que dá a benvida ao recinto aos visitantes, a porta de madeira no acceso está deteriorada e os comuneiros teñen referido outras agresións en fontes e outro mobiliario… Pero paga a pena coñecelo, dar un relaxante paseo entre estas árbores de porte tan grandioso, deterse a escoitar os paxaros que pían nas súas pólas e observar os insectos que habitan entre a flora que poboa o solo.

Algunha que outra familia vén pasar a xornada nesta paraxe, aproveitando as mesas e os bancos de pedra dun merendeiro próximo. E por suposto, gozar da panorámica, con Marín e o Monte Pornedo en fronte, a illa de Tambo no medio da ría e un extenso piñeiral na ladeira do Castrove.

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

Bosque de sequoias no Monte Castrove, Poio

 

Publicado por: MontePituco | 28/08/2016

SOBRE JOSÉ MEIJÓN, NO DIARIO

Diario, 28 agosto 2016

O incomprendido Pepe Meijón

A figura do canteiro e escultor marinense Pepe Meijón perdura no tempo 36 anos despois do seu falecemento. Este neopetroglifeiro deixou un inxente legado artístico por diferentes puntos da vila e nel reflíctese a súa vida. Nos seus gravados expresa a súa visión particular do mundo, un universo no que aparecían referencias políticas, relixiosas ou cósmicas. Algunhas delas seguen sendo unha incógnita para a que non existe explicación.

[Reportaxe de Nacho Cortés]

Diario, 28 agosto 2016

Diario, 28 agosto 2016

 

Publicado por: MontePituco | 27/08/2016

‘COMPROMISO POR UN MUNDO RURAL GALEGO VIVO’

Diario, 25 agosto 2016

Una alianza de 15 colectivos quiere “rescatar” el rural

Presentará sus propuestas a los partidos políticos que concurren a las elecciones gallegas para que las incluyan en sus programas

«Os lumes forestais non queiman só monte, senón que tamén queiman territorio (superficie de monte, cultivos, paisaxe, biodiversidade e vivendas) e, xa que logo, é un problema de país», aseveró. En este sentido, Pereira añadió que la prevención de los incendios que afectan al monte «ten que facerse durante todo o ano e non só no verán» y apostilló que para impedir estos siniestros es necesario poner en valor los montes de una forma «multifuncional e sustentable», y que para ello se debe contar con la implicación de los propietarios de los terrenos comunales.

Publicado por: MontePituco | 26/08/2016

MARÍN NON TEN BRIGADA CONTRAINCENDIOS

La Voz, 25 agosto 2016

Solo la mitad de los concellos de la comarca tienen brigada antiincendios

Los que no la solicitaron a la Xunta aluden a distintas causas, entre ellas económicas

¿Qué ocurre con el resto? Hay una parte de los concellos que aluden a que no pueden firmar el convenio con Medio Rural por la carga económica que supone -la mayor aportación para pagar la cuadrilla la pone la Xunta, pero a los ayuntamientos, según indican, no les sale gratis-. «Nosotros lo estuvimos mirando y como no contamos con material del tipo desbrozadoras y cosas así nos salía muy caro. Tenemos a los bomberos de O Morrazo y a nuestra Protección Civil, que funciona con voluntarios», indicaba Marián Sanmartín desde Marín.

Publicado por: MontePituco | 25/08/2016

MELLORA DA PISTA AREALONGA-PITUCO

Diario, 25 agosto 2016

Luz verde para las mejoras del camino rural de Arealonga-Pituco

El proyecto aprobado por la Xunta de Goberno Local tiene un costo de 60.042,62 euros, que serán financiados por la Consellería de Medio Rural a través de fondos europeos


 

Faro, 25 agosto 2016

El gobierno local aprueba un plan de mejoras del camino rural entre Arealonga y Pituco

 

Publicado por: MontePituco | 24/08/2016

CASTIÑEIRAS: REFLEXIÓN POST-ECOFEIRA

Ecofeira en Castiñeiras

O Lago de Castiñeiras volveu encherse de xente este pasado domingo con motivo das actividades organizadas pola empresa Ekohuerta Eventos. Grupos de familias e de amigos ocupaban as mesas e os bancos de pedra para pasar o día de xantar e de merenda, gozando do bo tempo e do ambiente lúdico desta feira.

Malia o deterioro que presenta actualmente este entorno natural, coa acumulación de vexetación e os desperfectos nas instalacións, a afluencia de público permitía rememorar en parte a época de esplendor de Castiñeiras, nos anos 80, coa mítica Festa do Cazador na que se organizaban concursos de pesca infantís, exhibicións deportivas, sorteos, actuacións musicais -quen non lembra o xenuino John Balan aporreando unha porta vella e imitando as melodías dunha trompeta- e ata misa ao aire libre…

Ecofeira en Castiñeiras

Poderíase opinar se foi atinada a data de celebración da feira no calendario festivo da contorna, polo feito de cadrar coa Festa Corsaria en Marín ou coa derradeira xornada das Festas da Peregrina en Pontevedra; se esas coincidencias restaron asistencia (ou non) a esta convocatoria; se a información e a promoción que se fixo foi suficientemente intensa, extensa e eficaz para acadar o eco desexado.

Sobre o contido da ecofeira, pódese opinar se había moitos ou poucos postos; se os produtos que había á venda -artesanía creativa e complementos, plantas medicinais, decorativas e aromáticas, antigüidades, prendas de roupa, cervexas artesanais, queixos, chourizos e alimentos de granxa, artículos de cestería e de madeira…- eran os idóneos; se a ubicación da feira era axeitada ou se eran equitativos os criterios da organización para adxudicar as prazas aos vendedores que participaron; se o volume da música que saía dos amplificadores da discoteca móbil era o atinado ou se podía ser aínda máis enxordecedor; se o estilo e a calidade dos temas musicais que soaban era apropiado para un espazo aberto ou se as letras das cancións podían subir o nivel en machismo e vulgaridade.

Ecofeira en Castiñeiras

…O que non é opinable é o desastroso estado da lagoa; unha situación que se repite verán tras verán cando o sol apreta elevando os termómetros por riba dos 30 graos e cando as precipitacións diminúen drasticamente. Entre as filtracións que presenta o dique de contención, o fenómeno natural da evaporación da auga e a ausencia de chuvias, apenas queda un mísero ‘chupito’ de auga para que os patos poidan refrescarse, porque o resto da fauna -foránea e invasiva nunha meirande parte, entre carpas, cangrexos e outras especies exóticas- debeu facer as maletas, metaforicamente falando.

A Comunidade de Montes de San Xulián queixábase nos últimos días dos serios inconvintes que suporía a falta de auga en Castiñeiras no caso de sufrir un incendio forestal nas proximidades, pola imposibilidade para as motobombas e os helicópteros se abasteceran neste punto de captación que actualmente se atopa tan gravemente mermado.

Escased de auga no lago

Escased de auga no lago20160821_195933

Pódese opinar da proliferación de cartelería, paneis e sinais indicadores, cada un ‘de seu pai e de súa nai’ en termos de deseño gráfico, pola falla de homoxeneidade e de criterio dende o punto de vista da ausencia dunha imaxe corporativa unificada e coherente. Hainos rectangulares, cadrados, metálicos, de madeira…

Uns anuncian a posta en marcha da Fundación Lago de Castiñeiras-Cotorredondo, outros indican a senda dos muíños de Vilaboa, outros marcan o comezo da ruta das mámoas, ou advirten sobre a obriga de depositar o lixo nos contedores, ou avisan das prohibicións que rexen na parte do lago correspondente á Comunidade de Montes de Vilaboa…

Cando non é a propia Administración autonómica a que vén plantarnos diante do fuciño un enorme valado publicitario anunciando -casualmente, en época preelectoral- unha operación de “acondicionamento e mellora de infraestruturas” na que se preocupan de poñer ben visible o logo da Unión Europea para que ninguén desconfíe das ‘honrosas’ intencións de tan nobre fin…

Sinaléctica no Lago de Castiñeiras

Escased de auga no lago

Escased de auga no lago

Escased de auga no lago

Escased de auga no lago

Sinaléctica no Lago de Castiñeiras

Sinaléctica no Lago de Castiñeiras

Como tamén é opinable que na contorna do lago, no medio do bosque, estea abríndose unha tupida rede de sendas entre o arborado, feitas cun material moi compactado que mesmo debe conter algún produto endurecedor semellante ao cemento.

Porque poderíase opinar sobre a utilidade destes camiños e a súa hipotética función de -acaso- facer o paseo accesible a persoas que se desprazan, por exemplo, en cadeiras de rodas, ou procurar que sexa máis asequible para os anciáns con dificultades de mobilidade que non se manexan entre as raíces das árbores, a lama ou as irregularidades propias do terreo.

Aínda que tamén se podería opinar sobre a idoneidade (ou non) de levar a cabo actuacións que rematan convertendo un espazo natural -e que debería seguir sendo completamente natural- nunha deturpación, pola viciada práctica nalgúns concellos de levar a ‘civilización’ e a urbanización ata a mesmísima area da praia, ou a mesmísima pedra do río, ou o mesmísimo borde do acantilado…

Novas sendas... con cemento?

Novas sendas... con cemento?

Novas sendas... con cemento?

Rede de sendeiros interiores no recinto do lago

E mesmo debería ser opinable se un sendeiro pode chegar (ou non) ata un territorio tan sensible de Castiñeiras como é unha braña; o delicado ecosistema no que habitan especies de fauna e flora que deberían contar cun ‘plus’ de protección…

Novas sendas... ata a mesmísima zona de braña?

…E seguindo coa relación de aspectos opinables, por que non opinar tamén  sobre a época do ano -en pleno agosto, con alertas por vaga de calor e alto risco de incencios- na que se está levando a cabo o desbroce dos espazos arborados, coa eliminación de especies invasivas e pirófitas como as acacias.

Tarefas de desbroce

Pero o que non é en absoluto opinable, onde non cabe nin ápice de discusión, o que ninguén cun mínimo de sensibilidade e de sentido común pode negar é que a Mámoa do Rei se atopa nun estado de abandono atroz, despois de que investiran -ou máis ben se tiraran ao lixo, visto o visto- moitos cartos na súa recuperación.

Un dos principais activos na promoción turística da bisbarra do Morrazo e na provincia de Pontevedra, un dos polos de referencia do patrimonio histórico galego, un dos lugares de visita obrigada por parte de escolares, afeccionados á arqueoloxía ou visitantes en xeral, está literalmente cuberto de xestas, silvas e toxos. A imaxe é lamentable e provoca unha mestura de vergoña allea, indignación e mágoa.

O risco de incendio é máis que evidente, con tanta vexetación rodeando o xacemento. As posibilidades de que as lapas leven por diante este e outros túmulos da contorna son elevadas: a cista e a mámoa de Chan de Castiñeiras malamente se dan atopado entre a follaxe e o fento. 

Resulta inexplicable que a Dirección Xeral de Patrimonio da Xunta consinta ter estes vestixios nestas condicións; que os concellos de Marín e de Vilaboa non tomen cartas no asunto para protexer estes bens, como corresponde por lei; que as comunidades de montes non poidan facer máis para garantir a súa conservación integrándoas na vocación multifuncional que debería ter o monte; que a sociedade non erga a voz contra este clamoroso caso de deixadez, abandono e desprezo pola identidade cultural e pola historia do pobo…

Non é opinable. Para algo que á vez é tan duradeiro no tempo -tanto como milleiros de anos- e tan efémero -tanto como que o lume pode destruílo de xeito irreversible en cuestión de minutos- esta situación é insostible e calquera actuación pola posta en valor do Lago de Castiñeiras pasa, ineludiblemente, polo mantemento do patrimonio. É unha cuestión de imaxe, de compromiso, de lóxica aplastante, de rigor legal, de aposta pola promoción turística e económica da zona…

Logo diso, todas as ecofeiras do mundo (e máis).

O lamentable estado da Mámoa do Rei

O lamentable estado da Mámoa do Rei

O lamentable estado da Mámoa do Rei

O lamentable estado da Mámoa do Rei

O lamentable estado da Mámoa do Rei

O lamentable estado da Mámoa do Rei

A Ruta das Mámoas de Castiñeiras, con vexetación de máis dun metro

 

 

Publicado por: MontePituco | 23/08/2016

NOVOS VERQUIDOS NA EP-0019

Se o pasado 27 de xullo DEFENDE O MONTE PITUCO presentaba no Concello de Marín unha solicitude para que se limpe a vexetación que invade as cunetas na estrada provincial Marín-Figueirido á altura dos lugares de A Bouza, O Caeiro e A Pena; se esa mesma petición houbo que reiterala este 16 de agosto ante a propia Deputación Provincial, como titular do vial; se nestes días son tamén veciños de San Xulián os que se queixan que nas propias beirarrúas -entre o cruce de San Pedro e o Muíño do Valado- as silvas sobrepasan as fincas para ocupar o espazo das baldosas; agora cómpre engadir unha nova eiva: a aparición de reiterados verquidos ilegais, localizados principalmente entre O Caeiro e a pista do Pituco.

Primeiro foron uns mobles vellos e destartalados que alguén tirou na arboreda a carón da estrada, na recta anterior ao cruce do Regueiriño. Nin sequera un panel metálico apelando a manter o recinto limpo pode frear a falta de conciencia social, a irresponsabilidade e o incivismo de quen ten a ‘caradura’ de vir chimpar ao monte uns residuos para os que xa existe un servizo municipal GRATUITO de recollida de enseres.

Verquido de enseres vellos na arboreda do Pituco

Verquido de enseres vellos na arboreda do Pituco

Cartel prohibindo o verquido de lixo na arboreda do Pituco

Uns días despois, a carón do contedor do lixo situado no lugar do Caeiro localizáronse seis garrafas que resultaron conter no seu interior restos de aceite de motor procedentes, case con toda probabilidade, dalgún taller. A propia veciñanza notificou este desagradable e sorprendente achado á Policía e unhas horas despois os bidóns foron recollidos.

O verquido máis recente atópase no lugar da Pena, a carón do acceso á Variante de Marín en sentido Bueu. Trátase de materiais de revestimento e sustancias aillantes, que por riba seguro que son pouco recomendables para a saúde e o medio ambiente, que poden ter a súa orixe nalgunha obra de reforma que se estea a facer nas proximidades.

Verquido de materiais de revestimento na Pena

Había tempo que non se producía unha sucesión de episodios deste calibre nesta parte de San Xulián. Contabamos con que o activismo da Asociación MONTE PITUCO denunciando todo tipo de agresións á natureza, ao patrimonio, á paisaxe e aos bens comúns da parroquia podía disuadir os maleantes, pero o atrevemento e a mala educación semellan non ter límites.

Só queda seguir erguendo a voz contra este tipo de accións reprobables; apelar sempre á colaboración veciñal para que denuncien se son testemuñas destas actitudes; solicitar a retirada dos residuos ás autoridades competentes e animar a que se investigue a orixe destas verteduras para sancionar duramente os autores, dándolle máxima difusión ás multas para que a súa trascendencia faga que alguén o pense dúas veces antes de encher o chimpín, o tractor ou a furgoneta para botar no monte o que corresponde depositar nun punto limpo ou a carón dun contedor previa notificación ao servizo de recollida. 

Diario, 23 agosto 2016

Es fundamental dar a conocer estos yacimientos a personas del entorno

El guía del Centro de Interpretación dos Petróglifos de Mogor destaca a importancia de que los vecinos conozcan los grabados, sepan cosas sobre su pasado y adquieran el compromiso de cuidarlos

 

Publicado por: MontePituco | 22/08/2016

POSTAIS ANTIGAS DE MARÍN DENDE PORNEDO E SETE CAMIÑOS

A través do grupo de Facebook Mogor Rías Baixas tivemos coñecemento dunha serie de postais antigas de Marín tomadas dende a contorna do miradoiro do Pornedo e de Sete Camiños. Tesouros gráficos que dan conta do aprecio que xa daquela había polas fermosas vistas da vila que se divisan dende este privilexiado enclave da nosa xeografía local: o ‘balcón da ría’.

Vista da ría dende o miradoiro do Pornedo, anos 60-70

Vista da ría e da illa de Tambo, probablemente tomada dende un lateral do miradoiro do Pornedo (anos 60-70)

Marín dende Sete Camiños

Marín dende Sete Camiños

Marín dende Sete Camiños, Ediciones Arribas Ref.1019

Ediciones Arribas(*), Zaragoza (Ref. 1019)

Marín dende Sete Camiños, Ediciones Arribas Ref.1015

Ediciones Arribas(*), Zaragoza (Ref. 1015)

Fotografía de Lucien Roisin dende o Pornedo

Fotografía de Roisin (**) dende o alto do Pornedo

(*) Durante a posguerra, Ediciones Arribas foi a imprenta especializada en tarxetas postais máis prestixiosa do momento. Esta editorial, xunto coa tamén zaragozana García Garrabella e a catalana Zercovich, reproduciron nese formato a maior parte das cidades e das vilas de España. Pola calidade das imaxes e pola elevada tirada destas publicacións, Zaragoza foi a capital desta industria gráfica.

(**) Lucien Roisin Besnard (París 1884-1943) exerceu como fotógrafo en Barcelona, onde se dedicou ao negocio das postais, non só como fotógrafo senón tamén como editor das imaxes tomadas por outros fotógrafos. Tralo seu pasamento, dous sobriños seus continuaron ata 1962 coa tenda, La Casa de la Postal, na Rambla de Santa Mónica. 

Publicado por: MontePituco | 20/08/2016

ECOFEIRA EN CASTIÑEIRAS

Ecofeira en Castiñeiras

Publicado por: MontePituco | 19/08/2016

MOSTEIRO DE ARMENTEIRA

Unha inesperada visita á comarca do Salnés lévanos ata o mosteiro de Armenteira, en Meis. Un recuncho  con historia, cultura e arquitectura que paga a pena coñecer. Mentres percorremos, unha, dúas, tres… veces o seu claustro, reparando nos detalles da pedra, acompáñanos a música e os cantos das relixiosas, que inician un momento de oración na capela.

Os textos que seguen sobre as orixes do recinto, as lendas e a estrutura do edificio teñen como fonte a web www.monasteriodearmenteira.es, onde se poden adquirir os produtos que elaboran -xabóns, bebidas, cerámica…- que tamén están a disposición dos visitantes na tenda do propio mosteiro.

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

En 1.162 aparece por primeira vez o nome do mosteiro nos documentos oficiais da Orde Cisterciense. Sempre foi un mosteiro modesto, cunha comunidade pouco numerosa. A desamortización obriga os monxes a abandonar o cenobio en 1837. A partir dese momento os edificios, agás a igrexa e a parte visible do claustro, vanse desmoroando. A partir de 1.961, Carlos Valle-Inclán -fillo do escritor- vai na procura do lugar que inspirou o seu pai “Aromas de Leyenda”, funda a asociación “Amigos de Armenteira” e pouco a pouco leva acabo gran parte da reconstrucción. Isto permite que un grupo de monxas procedentes do Mosteiro de Alloz, en Navarra, restaure a vida cisterciense.

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Ero, cabaleiro de Afonso VII, casado, non tiña fillos, o que era causa de dor para el e mais a súa dona. Por intercesión da Virxe María, pedíanlle a Deus un herdeiro. Unha noite os dous tiveron o mesmo soño: a Virxe aseguroulles que era vontade de Deus que tiveran moitos fillos espirituais. Decidiron fundar dous mosteiros. Ero solicitoulle monxes cistercienses a San Bernardo de Claraval, quen lle enviou catro. Pasado un tempo, Ero converteuse en abade. Un día atopábase sumido en dúbidas sobre o Alén. Inquedo, pasea fóra do mosteiro ata que escoita o canto dun paxariño. Cando o rechouchío remata e volve ao mosteiro, nada é igual. Pasaran douscentos anos!

Lenda repetida en numerosos mosteiros medievais, relatada na Cantiga 103 de Afonso X el Sabio

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Ao fondo da nave central, un rosetón de calados xeométricos florados  deixa penetrar o sol mortecino do poniente antes de que as sombras invadan o recinto á caída da noite. As igrexas cistercienses están orientadas ao oriente, na busca da primeira luz; coa súa planta lixeiramente elevada sobre o plano do mosteiro, agarda sempre pola chegada do sol nacente,

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

O actual claustro, comezado na segunda metade do século XVI, amosa na variedade das súas claves de bóveda, as diferentes épocas da súa construcción, que se prolonga durante máis dun século. A porta de acceso é o único que queda do primitivo claustro.

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

A entrada á capela é un evidente erro construtivo polo tipo de pedra pedra pulida empregada para facer as escaleiras e o marco da porta de acceso. Desentoan claramente no conxunto…

Mosteiro de Armenteira

A data 1777 está gravada sobre os arcos do claustro que dá á torre da igrexa. Aos dous lados contiguos figura o ano 1778, mentres que en fronte lese 1779.

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

Mosteiro de Armenteira

As palabras do escritor Gonzalo Torrente Ballester dan a benvida e tamén despiden os visitantes do mosteiro.

No acceso ao Mosteiro de Armenteira

 

Publicado por: MontePituco | 18/08/2016

NON MÁIS LUMES FORESTAIS: CONCENTRACIÓN EN PONTEVEDRA

Concentración en Pontevedra contra os incendios

Concentración en Pontevedra contra os incendios

Concentración en Pontevedra contra os incendios

Older Posts »

Categorías